Św. Klemens

Św. Klemens I lub Klemens Rzymski (zm. około roku 100), przełożony gminy rzymskiej, papież w latach 88-97, święty, zwany Apostołem pokoju. Zaliczony do ojców Kościoła. Najstarszy znany z imienia pisarz starochrześcijański.

Łacińskie słowo clemens oznacza tyle, co łagodny, łaskawy. Na temat naszego patrona jest bardzo mało informacji, a te które się zachowały są bardzo fragmentaryczne.

Św. Ireneusz podaje, że św. Klemens był trzecim z kolei papieżem po św. Piotrze (św. Linus, św. Anaklet). Według tegoż pisarza Święty nasz nie tylko widział Apostołów, ale miał z nimi jeszcze kontakt. Był więc żywą tradycją apostolską. Istnieje przypuszczenie, że to o nim jest wzmianka w Liście św. Pawła do Filipian (Flp 4,3). Jednak nie wszyscy podzielają tę opinię.

Przypuszcza się dzisiaj, że św. Klemens był niewolnikiem pochodzenia żydowskiego. Wyzwolił go patrycjusz rzymski Klemens. Przyszły papież z wdzięczności przybrał sobie to imię. Według świadectwa Euzebiusza św. Klemens zasiadał na stolicy Piotrowej 9 lat. Pisarze do IV wieku milczą, jaką śmiercią zeszedł z tego świata nasz Święty. Według późniejszych świadectw cesarz Trajan miał go zesłać na wygnanie na Krym, gdzie już ok. 2000 chrześcijan przebywało w tamtejszych kamieniołomach marmuru. Papież podtrzymywał ich na duchu. Wtedy cesarz miła skazać św. Klemensa na utopienie w Morzu Czarnym. Tradycja podaje, że został wrzucony do morza z kotwicą uwiązaną do jego szyi. W roku 868 św. Cyryl i św. Metody odnaleźli relikwie św. Klemensa i przywieźli do Rzymu, gdzie zostały przyjęte z największymi honorami przez papieża Hadriana II i złożone w bazylice jego czci poświęconej

W roku 96 św. Klemens napisał List do do Koryntian, gdzie kościół był rozdarty wewnętrznie niezgodą. Wierni tamtejsi odmówili swoim pasterzom posłuszeństwa. Ci odwołali się do papieża św. Klemensa. List wyróżnia się pięknym stylem i jest bezcennym dokumentem jako jeden z najstarszych pomników literatury chrześcijańskiej, poapostolskiej.